یه زن با جنونش به من یاد داد که عاشق شدن قبل ویرونیه

زیاد خوب نیستم.
استرسم زیاد شده. برای خیلی چیزها. گاهی عصبی می‌شم. تو هم. گاهی بد اخلاق می‌شم. کم چیزی می‌خونم. کم می‌نویسم.
تنها چیزی که دارم تویی. وقتی باهام خوبی انرژی می‌گیرم. می‌تونم هنوز زنده باشم. وقتی نیستی٬ بگذریم…
من همیشه چند تا عذر خواهی بهت بدهکارم. هر چقدر هم کارای قبلیم رو جبران کنم٬ باز به عذرخواهی‌هام اضافه می‌شه.
من همیشه بهت مدیونم. فکر نکن نمی‌دونم فداکاری‌هات رو. فکر نکن ارزش ندارن برام. هر لحظه بهت مدیونم.
ببخش اگه کم می‌نویسم. اگه با این که روزای خوبی رو کنارت دارم٬ ولی باز دستم به نوشتن نمی‌ره. می‌دونم که درکم می‌کنی٬ می‌دونم.

نمی‌دونم باید این که دوستم داری رو بهترین چیزی بدونم که توی این دنیا دارم یا این که دارمت. تصور نبودن هر کدومشون برام غیر ممکنه…

دوست دارم. می‌دونم که می‌دونی و می‌دونی که می‌دونم دوسم داری…

 

*پینوشت: عنوان از آهنگ ساعت – فقط یه کمی چای واسه من بریز